........مهربونای  گلم      MERRY   CHRISMAS 

       ................ آغاز  سال  نوی  میلادی رو تبریک میگم 

    woOw  .. .WwoOw .   کریسمس مبارک

          
دیروز شیطان را دیدم . در حوالی میدان ، بساطش را پهن کرده بود ، فریب می فروخت .

مردم دورش جمع شده بودند . هیاهو می می کردند و هول می زدند و بیشتر می خواستند .

توی بساطش همه چیز بود : غرور ، حرص ، دروغ و خیانت ، جاه طلبی و قدرت . هر کس چیزی می خرید

 و در ازایش چیزی می داد

. بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند و بعضی پاره ای از روحشان را .

 بعضی ها ایمانشان را می دادند و بعضی آزادگی شان را .

شیطان می خندید و دهانش بوی گند جهنم می داد . حالم را بهم می زد . دلم می خواست همه ی

نفرتم را توی صورتش تف کنم .

انگار ذهنم را خواند

. موذیانه خندید و گفت : من کاری با کسی ندارم

. فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام و آرام نجوا می کنم ، نه قیل و قال می کنم و نه کسی را مجبور می کنم چیزی را از من بخرد ،

 می بینی آدم ها خودشان دور من جمع شده اند .

جوابش را ندادم . آن وقت سرش را نزدیکتر آورد و گفت : البته تو با اینها فرق می کنی . تو زیرکی و مؤمن .

 زیرکی و ایمان آدم را نجات می دهد . اینها ساده اند و گرسنه .

به جای هر چیزی فریب می خورند .
از شیطان بدم می آمد ، حرف هایش اما شیرین بود

. گذاشتم که حرف بزند . و او هی گفت و گفت و گفت . ساعت ها کنار بساطش نشستم .

 تا اینکه چشمم به جعبه ای عبادت افتاد که لابه لای چیزهای دیگر بود

. دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم

. با خودم گفتم : بگذار یک بار هم شده کسی چیزی از شیطان بدزدد . بگذار یک بار هم او فریب بخورد .

به خانه آمدم و در جعبه ی کوچک عبادت را باز کردم . توی آن اما جز غرور چیزی نبود

 جعبه ی عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت

. فریب خورده بودم .

 دستم را روی قلبم گذاشتم

 نبود ...

. فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشته ام . تمام راه را دویدم ، تمام راه لعنتش کردم

 تمام راه خدا خدا کردم . می خواستم یقه ی نامردش را بگیرم ،

عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم .

به میدان رسیدم . شیطان اما نبود .

آن وقت نشستم و های های گریه کردم ، از ته دل ....

اشک هایم که تمام شد ، بلند شدم ، بلند شدم تا بی دلی ام را با خود ببرم ، که ...

صدایی شنیدم ... صدای قلبم را .

پس همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم . به شکرانه ی قلبی که پیدا شده بود ...

 (عرفان نظر آهاری )

                تصمیم دارم ادامه بدم

.......AVAYE   SHABANE...................JOODI.................

          من به زیباییه چشمان تو غمگین ماندم...

                و... به اندازه ی هر برق نگاهت به نگاهی ... نگران...

        تو  به اندازه ی تـــــــــمام تنهاییه  من  شــــــــاد بمــــان

  از کجا  آغازکنم روایت قصه ای  که از  عشقی بس بزرگ و با شکوه سخن  میگوید

           داستان  شیرینی که کهن تر از  قلب دریاهاست

                       حقیقت ساده ی  عشقی که او  برایم  به ارمغان آورد
از کجا آغاز کنم...

    با اولین سلام به این دنیای تهی و  پوچ من معنی  بخشید ...

                                  و  دیگر عشقی جز اودر قلبم جای  نخواهد گرفت.

                   او به زندگیم  پای  نهاد و به آن لذت بخشید
       او  قلبم را  سرشار  میکند

                 سر شار از  لذت هایی که بس بی نظیرند 
                        سرشار  از نوای فرشته گان و  تخیلاتی بکرو دست نیافتنی 

   او جام روانم را از فراوانیه  عشق لبریز میسازد
                         و این گونه است که هر کجا پای میگذارم دیگر تنها  نیستم

                              .آخر با همراهی چون او چگونه میتوان تنها بود

    و من هر گاه  دستانش را جستجو کنم همواره  در کنار من است 
                                              این عشق چقدر  دوام  خواهد داشت؟ 
  
     آیا  هرگز  میتوان آن را با  دقایق سنجید ؟ 

 اکنون پاسخی ندارم ...

     تنها میتوانم بگویم که تا آن هنگام که   تمامیه ستارگان بسوزند و بی فروغ شوند 

                                     نیازمند او خواهم بود

                                  او نیز در کنارم خواهد بود

                 مهربونای گلم....  من حالم  بهتره.... همش  از  دعای  شماست

                        .....................AVAYE  SHABANE......JOODI

                  ديگر چيزي نداشتم                                                   

                                   همه ازدست رفته بود                                

 
                اما براي من * تو *  زمين وزمان شدي                 

 
               پس من تمام وسعت خود را دعا شدم                               

   
                            شايد تو مستجاب شوي                             

...................................AVAYE   SHABANE.................JOODI........................

           ميترسم 
                    .... از  بي تو بودن ميترسم
                 ازاينکه چشم باز کنم و تو  در کنارم نباشي ... از اين بيداري ميترسم
از اينکه  دستانم  تو را نداشته باشند .. از اين گمراهي ميترسم
                   از اينکه برايت بي معنا شوم ... از اين تنهايي ميترسم
 از نبودنت   ميترسم
                          از اين همه  ترس ...  ميترسم

سلام  دوستای مهربونم... 

من مدتیه که حالم  خوب  نیست... 

 از  همتون میخوام  توی این شبها  به یاد منم  باشین...  از  همتون التماس دعا دارم

...................AVAYE  SHABANE.......................JOODI 

                                              سلام    

امروز ،ديروز و روزهاي قبل بي تو گذشت ...چه كلمه ي ساده اي...   گذشت

ولي در اين گذشتن هر ثانيه اش برايم هزاران سال گذشت ، و... وفقط در اين گذشتن فكر كردن به تو آرامم ميكرد ،فردا ها را چه كنم ، هر چه مي خواهم براي با تو بودن اصرار نكنم ولي نمي شود ..انگار وقتي مي خواهم برايت بنويسم تمام وجودم از وجودت ناشي ميشود ، در اول نوشتن به خود ميگويم  ديگر نمي گويم با من بمان ،ولي وقتي مينويسم همه چي فراموش ميشود ، نمي دانم چه راز هايي در سينه ات داري ولي ميدانم به اندازه خدا دوستت دارم .....ديگر هيچ چيز بغير از ياد تو آرامم نمي كند ....

مي دانم زياد اصرار مي كنم ولي تو هيچ توجهي نكن ،هر چه تو تصميم بگيري من بالاخره قبول مي كنم  ،

درسته شايد با تصميمت تا آخر دنيا نبينمت و فقط با يادت خوش باشم ،ولي... عيبي نداره چون تو اون تصميم رو گرفتي من هم قبول ميكنم ،فقط زياد فكر كن  وهيچ وقت برام دعا نكن تو را فراموش كنم ،اگر گفتي نه ...تو را قسم ميدم برام دعا كني تا زود تر بميرم،زيرا هيچ وقت نمي توانم فراموشت كنم و هميشه تا آخر عمرم با يادت تمام ديده گانم  پر اشك ميشود واين دور بودن مرا ميكشد اگر روزي ديدي فراموشت كردم به خدا قسم بدان آن روز ديگر من نيستم و بدان در اون روز دلتنگي هايم را به خدا ميگويم

.برايم هر چه دوست داري دعا كن ولي دعا نكن فراموشت كنم

.......................AVAYE     SHABANE.................JOODI

.

                                   AVAYE     SHABANE.................JOODI

                                 ...ادامه  میدم...

                                                   ...J OO DI...

                               سلام،

امشب هم به يادت مي نويسم

امشب قاصدك دلم را بسوي تو روانه مي كنم تا شايد خبري از دلتنگي هايم برايت بياورد

كاش امشب بودي تا شور عشق را برايت مي خواندم

كاش امشب  بودي تا سحر گاه چشمانم را برروي پاهايت مي گداشتم وتا خود صبح اشك شوق مي گريستم

امشب با يادت با باران حرف زدم

امشب دلتنگي ها و غم فراق را به خدا گفتم  وتمام دلتنگي هايم را با او تقسيم كردم

غم دلتنگي ات خيلي سنگين هست،حتي با يادت، چشمانم پر اشك ميشوند

نازنينم تنها دلخوشي ام اينه كه حس كنم شادي...

به همان خداي مهربان قسم بزرگترين آرزويم اين هست كه هميشه شاد باشي و ديگر هيچ چيز برايم مهم نيست

امشب هم مي خواهم آرام وبي صدا با يادت گريه ها كنم تا صدايم را بغير از يادت كسي نشنود..........

امشب هم مي خواهم در برابرت سجده كنم

گاهي اين سجد ها اونقده طولاني ميشه كه نمي دونم كي خوابم ميبره.

كاش هيچ وقت يادت را از من نگيري اي زيباترينم

        در انتظارت تو بودم ، درآن خیابان شلوغ 

 من  بی تاب بودم ، وجوی کنارم بی آب .غیر از صدای پر طپش قلبم،نمی شنیدم صدایی

 در انتظار آمدنت .نگاه نگرانم میکاوید ،انتهای جاده ای را که میرفت تا انتهای صبر،

 به انتظار تو

  بار گران  انتظار برد توان از پا و نشستم  .چه سنگین می گذشت لحظه ها.......

دوست دارم شب را ...

  شاید که ببینم عکس تو را درچشم ماه ...، که آرام خفته ای در بستر

 دوست دارم نسم صبح را، که پس میزند آرام حریر پنجره اطاقت را... ،تا به تابد نور سپیده به رویت و   بگشاید چشم خواب آلوده ات به ناز .می سپارم گونه ام را به نوازش نسیمی که آمده از سوی تو ،ومیدوزم نگاهم را در چشم صبح  

 شاید ببینم ، نگاه تو را  در نگاه خورشید ی که می خندد به رویم هر روز .دوست دارم آسمان ابری را  در آرزوی آسمان ابری شهرمان    . تا ببارد دوباره و زمزمه کند در گوش تو ترانه عشق را.....

جاری میشوم در سکوت شب و می روم همراه قدمهای  شب گردی که می پیماید،  خیابانی به طول زندگی  ،  می کشد تن خسته ام را هر شب و میروم همچنان ،تا برسم به آنجا   آن دورها ، که نوری سو سو میزند هنوز  و می کشد مرا بسوی خود 

 ستاره می شوم هر شب ،  و می تابم همراه با هزار چشم  روشن و بیدار

که میکاوند افق را  به امید بر آمدن آفتابی روشن  

.در سکوت شب  می شوم سه حرف ع ش ق و می نشینم در دل ، تا بنویسم

 بر برگی از خیال ، دوستت دارم تا همیشه  تا هنوز تا فردا.....

               امشب صداي تنهاييم را شنيدم ...   J OO DI

                    سلام...  

زمین زیباست  ... آنچنان ، که کاش بتوان برد همه را  آن بالا، تا ببینند اینهمه زیبایی

 شاید فرق کند نگاهمان به زندگی...

 در این کره خاکی .دل مهربان خدا، هدیه کرد به انسان زمین را که گر چه بهشت نبود ،اما...

 خورشید بود که بتابد روز.  و ماه  که روشن کند شبها را 

 دریاها را پدید آورد و جنگلها و گسترد فرشی از زمرد در زیر پای انسان 

 تا بیاید و بنا نهد بهشتی دیگر      

او که افکارش آسمانی بود و مرتبه ای داشت برتر از فرشتگان       

زمین شد خانه ای مال همه  ، شد مال ما... فرزندان آدم .

 و بسیار گشتیم و در بین این بسیارها... فقط تو بودی که شدی خدای زمین من...

ارزویم این است که روزی تا همیشه به پای این خدای زمینی ام بیافتم

 وتا همیشه بوسه زنان بر سر جا پایش اشک بریزم.....

   سلام.                                                                            

حرف های زیادی برای گفتن دارم ...  حرف هایی که

خودم می دانم وبس...ولی مینویسم ....تا بدانی با ارزوی اینکه به خوابم بیایی به خواب میروم

وصبح با امید دیدنت بیدار میشوم نمیخواهم اشفته بازاری های ذهن خودم را مانند پیچکی به

نیلوفرحضورت ببافم ...نمی خواهم.....نمیخواهم حضور سبزت را اندکی کدر کنم

به خدا نمیخواهم.....زیرا لیاقتت را نیز ندارم...ولی مینویسم...

شاید بچه بازی باشه ولی بگذار بچه باقی بمانم با رویاهای خویش خوش باشم....

شاید دیوانگی باشد ولی میخواهم فقط دیوانه تو باشم فقط تو......

هر چه هستم ولی مینویسم از تو برای تو........

تویی که تمام خوبی ها را یکجا درخودت جمع کردی

تویی که حضورت مانند پریان زیبا به زمین روشنایی میبخشد

تویی که در عرش آسمان مانند ستارگان میدرخشی....

وباز مینویسم.....

می دانم با این نوشتن ها دیگر باید دیدن چشمان زیبایت را در رویا تجسم کنم با یک نگاهت آب

میشوم ...ولی باز مینوسم...

اینبار ازبودنت که تک تک ثانیه های زندگی ام را با ترانه آمدنت شیرین کرده ...

گاهی اوقات برایت آنقدر نامه مینویسم که آب چشمانم تمام میشود

 ولی فقط خودم میخوانم وبس....

اینبار از تو مینویسم تا تو هم بخوانی وبدانی چقدر دوستت دارم....

شاید حس کودکانه ای باشه ولی هر چه هست تمام زندگی ام را حاضرم فدای این حس کنم ..

وبازمینویسم این نوشتن ها رو اونقدر مینویسم تا.............

میدانم لیاقتش را ندارم دست های پرازتمنای مرا بگیری ولی چه کنم دست خودم نیست تو در 

 آن بالابالا ها سیر میکنی ومن درمیان تردید هایم گم شده ام تو آنقدر زیبایی که میشود درمهربانی

نگاهت تمام مهربانی خدا را یکجا دید تو انقدر با ابهتی که من با تلاش تک تک ثانیه های به ظاهر

 زندگی ام فقط میتوانم در برابر خاک پایت سجده زده وانرا طوطیای چشمانم کنم

 باور کن تمام دنیایم شده ای با اینکه دنیایم لیاقت تو را ندارد..........................

ولی مینویسم تا شاید اندکی خودم را تسلی دهم که نوشته هایت را کسی میخواند که حاضری

تمام عمرت را بدهی تا فقط یک ثانیه نگاهش کنی و به خودش بگویی حاضری تمام دنیاییت

را فدای یک تار مویش کنی.......

کاش میشد نوشته هایم را مانند ترانه ای برایت بخوانم ولی حتی توان دیدن چشمانت را نیز ندارم

 به خدا قسم ندارم... در ابهت چشمانت غرق میشوم ولی ساعت ها برای رسیدن به ساحل

 تلاش میکنم و وقتی به ساحل رسیدم آنقدر تقلا میکنم که دوباره غرق شوم...........

خسته شده ای می دانم از این بیهوده تکرار های عاشقانه ام 

 اما چه کنم که بر من آموخت آسمان که در تنهایی پر از تردید تنها بنویسم تا شاید تسلا دهم سکوت خود را

در این دنیا که فریاد های بی کسی گوش همه را به صلابه ی صدا کشیده است

                                              ...   J   OO  D I   ...    

  سلام،                                                              

زندگي در گذرلحظه هاست،لحظه هايي كه وقتي باكسي هستی كه توي دنيا هيچ كس رو به اندازه

 اون دوست نداري با زم ميگذرد،

حس ميكني خودت نيستي،حس ميكني حس ميكني تمام دنيا اوست ،تمام دنيا...

حس ميكني تو خودت هم نيستي هر چه هست اوست

توي اين لحظه ها شايد با اون بخندي ولي توي دلت از شدت شوق گريه ت گرفته....

اري او تمام دنيای كوچيكتو گرفته.. خودشو به اندازه دنياي كوچيكت كوچك كرده واومده با تو

 صحبت ميكنه....

نمي دانم در قاموس بي نهايت اين طبيعت ،ايا من وجود دارم،يا او همان گمشدهي من هست

بي يقين او خودش هست،او همان است ،همان كسي كه مي خواهم هر كجا قدم ميگدارد قدمگاهش را بوسه باران كنم.......

وقتي تمام ثانيه هاي زندگي ام فقط او ميشود احساس ميكنم خداوند معجزه كرده.....

باور كن تو خودت هماني كه حاضرم با يك لبخندت خودم را به قربانگاه وصالت ببرم وحاضرم با يك ناراحتي ات بميرم...نباشم......

ببين دفتر خالي دل يك عاشق چگونه با اشك هايش پر ميشود تا تو باشي محكمتر واستوار تر از هميشه

تا تو هميشه بخندي

....تا تو هميشه تا ابد بماني.....

دوباره نمي دونم دلم چرا گرفت.....

وقتي به تو فكر ميكنم همه چيز يادم ميره ، فقط ميخوام در مقابلت زانو زده تا صبح زير پايت گريه كنم

مي خواهم از قدمگاهت براي خودم زيبا ترين معبد جهان ار درست كنم .....

    کاش يادت نرود   

          روي آن نقطه‏ي پر رنگ بزرگ،

                                     بين بي‏باوري آدم‏ها  

          يک نفر مي‏خواهد

                                        با تو تنها باشد

             نکند کنج هياهو بروم از يادت      

                                    ...  J   OO   D   I   ...

تا حالا شده یکی رو اونقدر دوست داشته باشی که از جونتم باارزش تر باشه؟

تا حالا شده شبا تا صبح خوابت نبره و فقط به اون فکر کنی؟

تا حالا شده وقتی که از خواب پا میشی از شوق دیدن خوابش ، ببینی بالشتت خیس شده؟

شده دلت براش یه ذره شده باشه ؟

شده چشماشو غمگین ببینی و کوه غم بریزه روت؟

شده از غم دوریش جونت به لبت برسه...و بزنی به کوچه و خیابون؟

شده اسمش رو که میشنوی یهویی فکر کنی قلبت داره از جاش درمیاد؟

شده از دنیا دل بکنی و دیوونه وار دنبالش باشی ؟

شده تا حالا با شنیدن صداش آروم بگیری و همه‌ی درداتو فراموش کنی؟

       امشب ای ماه به درد دل من تسکینی......آخر ای ماه تو همدرد منه مسکینی

.... من امشب دلم به وسعت آسمانها برایت تنگ شده

، به وسعت ستاره هایی که هزاران هزار سال از زمین  دورند

، به وسعت تنهایی ...

                  سلام،،،،                                                                                       

                       گاهي به قلم حسوديم ميشه...                                             

،تمام درد و غم ها رو مينويسه ولي خم نميشه،هميشه صاف صاف ،راست وايستاده،خم به ابرو

 نمي اره،ادما هم گاهي با اين عظمتشون ميشكنن،خم ميشن ولي قلم خم نميشه،مينويسه ،گاهي حتي

 گريه هم نميكنه،صاف صاف،انگار نه انگار،با چنان قدرتي به جلو ميره كه گاهي به اين سرعتش

 غبطه ميخورم،تنها وقتي قلم از تو مينويسد،منم ميخوام مث قلم باشم،صاف وايستم ،گريه نكنم،فقط

 بنويسم ،ولي نتونستم،گريه كردم،اونقده گريه كردم كه كاغذ هم صداش در اومد،اره نتونستم مث

 قلم باشم، نتونستم گريه نكنم،ولي نوشتم ،اونم با تمام وجود،با تمام عشق،و با تمام اشك،برايت

 نوشتم،موقع نوشتن ديگه قلم ساكت بود.،كاغذ خيس ديگه شكايت نميكرد،اين چشمام بود كه ديگه

 اشكي براي ريختن نداشت،ولي من همچنان مينوشتم، اينبار خم شدن، شد  آرزوي من،جلوي پاي

 تو خم شوم ،،،به پاهات بوسه بزنم   و  براي خودم از قدمگاهت زيبا ترين معبد را بسازم،انگاري

 قلم دلش شكسته بود ،انگاري قلم هم گريه ميكرد،انگاري قلم هم عاشق شده بود،ولي هيچ وقت

 نگفته بود،انگاري فقط كاغذ اين عشق حس كرده بود.اين بار دلم واسه قلم سوخت ،واسه كاغذ

 بيشتر...ولي نمي دونم شايد دلم از همه بيشتربه نگفته ها سوخت....به حرف هايي كه قلم هم

 نمي تونست بگه...به حرفهايي كه فقط اشك ميتونست تو كاغذ بنويسه...

   ..................................AVAYE......SHABANE.....